زندگی از نو

نکاتی پیرامون پرورش قرقاول

در ابتدا باید توجه داشت که هرچند تجربه های حاصله طی چندین سال پرورش در جای خود مفید و موثر خواهد بود، اما همیشه ممکن است با مواردی متفاوت از قبل روبه رو شویم. چنانکه کسب موفقیت طی یک دوره پرورش بمعنی عاری از مشکل بودن سایر دوره ها و مراحل نخواهد بود. اما پیشگیری قبل از درمان توصیه ای است بسیار ارزنده که می تواند بعنوان عاملی بازدارنده در بروز هرگونه مشکل و رویداد مدنظر قرارگیرد.

فضای پرورش: بستر پرورش باید حتی المقدور سر پوشیده و دارای کف بتنی باشد. اما برای جوجه ها یا گله های محدود، کف چوبی هم مناسب به نظر رسیده که متضمن شرایطی نظیر کیفیت چوب و فواصل تمییز کاری کف آن می باشد. در صورتی که قبلا در بستر ماکیانی از قبیل مرغ یا بوقلمون نگهداری می شده، باید کاملا کف بستر را از هرگونه مواد ضایعاتی و کود زدوده و گندزدایی نمود. به هر حال پس از هر نوبت پرورش باید سالن را تمییز و ضدعفونی نموده و چند روزی قبل از جایگزین جوجه های جدید، دمای آنرا به حد مطلوب رسانده و بستر را خشک و بدون رطوبت نگه داشت. زیرا بستر خیس یا مرطوب استارت شیوع بیماریهایی نظیر کوکسدیوز بوده که درمان آن چندان سهل نمی باشد.

منابع گرما زا: برای جوجه های ۱-۳۰ روزه می توان از منابع گرمازا نظیر لامپ یا هیتر های آویزان استفاده نمود.برای مثال از لامپ های حرارتی ۲۵۰ وات می توان برای ۲۵۰ جوجه استفاده نمود. اما گزینه ایده آل آن است که از لامپ های حرارتی پشت جیوه ای قرمز استفاده نمود. زیرا از مزیت هایی همانند مصرف کمتر برق(۶۰ وات)، نور قرمز(ضد قارچ و باکتری) وهمچنین گرمای بیشتری برخوردار است. به منظور تنظیم فاصله منابع گرمازا تا کف سالن، باید وضعیت جوجه ها را بررسی نمود. به طوری که اگر جوجه ها در زیر منبع حرارتی تجمع کرده باید فاصله را کاهش‌ (افزایش دما) و در صورتی که به اطراف پراکنده شده، باید آنرا افزایش داد (کاهش دما). در اغلب موارد مشکلات ناشی از سرما بوده اما باید توجه داشت که گرمای بیش از حد موجب خشکی عضلات جوجه ها و مرگ زودرس آنها می گردد. در صورت استفاده از لامپ های حرارتی باید در نظر داشت چنانچه هر یک از لامپ ها سوخته باشد یا اتصالی در مدار آنها ایجاد گردد، منجر به افت دما گردیده که در مواقع بحرانی جوجه ها روی هم ریخته و درصدی از تلفات بعلت خفگی را در پی خواهد داشت.

گارد یا محافظ جوجه ها: این مبحث تنها مربوط به جوجه های ۱-۱۰ روزه می باشد. به طوری که باید با ایجاد گارد از جنس توری یا سایر وسایل همانند مقوا یا بلوک سفال، جوجه ها را در نزدیک منبع حرارتی نگه داشت. این عمل باید تا زمانی ادامه یابد که جوجه ها به طور کامل با فضا آشنا شده و در صورت رها شدن از داخل محفظه گارد، قادر به پیدا کردن منبع حرارتی باشند. ارتفاع گارد باید قریب به ۳۰ سانتیمتر و شکل آن به صورت مدور باشد به طوری که ۴ گوشه بستر که محل اصلی جمع شدن جوجه ها می باشد حذف گردد. گارد (محافظ ) را باید زمانی برداشت که جوجه ها قادر به پریدن از روی آن بوده که اغلب در ۱۰ روزگی به بعد می باشد. فضای گارد را باید همیشه تمییز نگه داشت و از خیس شدن یا کثیفی بیش از حد آن جلوگیری نمود.

ظروف آبخوری و دانخوری: ظروف آبخوری و دانخوری، حتی الامکان باید از جنس پلاستیک باشد زیرا در برابر خمیدگی یا شکستگی مقاوم بوده و به سهولت می توان آنرا تمییز نمود. ظروف دانخوری جوجه ها در چند روز اول باید پهن و سینی مانند باشد تا براحتی بتوانند به خوراک دسترسی داشته و همچنین پنجه های خود را با به هم زدن دان تقویت نمایند. اما با بالا رفتن سن جوجه ها باید از ظرف کشیده و دهن باریک جهت جلوگیری از ضایعات و هرز رفتن خوراک استفاده نمود. در کنار ظروف دانخوری، برای هر ۵۰ جوجه باید ۲ تا ۳ ظرف آبخوری را تعبیه نمود.

 تغذیه: خوراک مصرفی در دوره پرورش، بخش اعظمی از هزینه های این دوره را شامل می شود. لذا ترکیب و چگونگی تهیه آن بسیار حائز اهمیت است. باید توجه داشت که هرگز از خوراک سایر ماکیان بالاخص مرغ استفاده نگردد. دان مورد استفاده جوجه قرقاول ها باید دارای ۲۸% پروتئین و در سنین بالغ ۲۴% باشد. همچنین از تازه بودن و ترکیب ایده آل دان باید اطمینان حاصل نمود. زیرا اثر مطلوب اکثر مواد معدنی و ویتامین های موجود در خوراک پس از مدتی طولانی از بین رفته و فاقد ارزش غذایی می باشد. گندم، سویا و ذرت از ترکیبات اصلی خوراک قرقاول می باشد.

دارو و درمان: بهترین اقدامات درمانی برای دوره های پرورش، اعمال مدیریت صحیح می باشد. به طوری که غذای مطلوب و آب تازه بهترین ر‍‍ژیم درمانی برای حصول نتایج ایده آل خواهد بود. از آنجایی که ۸۰% خون را آب تشکیل می دهد، لذا می توان در نظر داشت که آب مصرفی چه تاثیری را در پی خواهد داشت. آب مصرفی گله هر صبح و هر شب باید تعویض و ظروف آن هر ۲ روز یکبار تمییز و ضدعفونی گردد. در صورت اصرار به مصرف محلول های درمانی، می توان از مخلوط ویتامین الکترولیت استفاده نمود.

کنیبالیسم (همخواری): مسئله کنیبالیسم یا پرکنی در بین ماکیان پرورشی رایج و معمول تلقی گردیده که آنرا می توان با توجه به ۲ نکته تحت کنترل قرار داد. محرک اولیه عمل پرکنی (همخواری) و مراتب حاد آن شلوغی گله یا فضای کوچک و نامناسب بستر می باشد. همچنین نور شدید، تهویه نامطلوب و فقر پاره ای از مواد تغذیه همچون نمک می تواند عاملی جهت شیوع کنیبالیسم تلقی گردد. در صورت شیوع کنیبالیسم باید آنرا سریعا در مراحل آغازین متوقف نمود که در غیر این صورت، کنترل آن دیگر میسر نخواهد بود. هنگام مشاهده عامل کنیبالیسم باید نور بستر را با پوشاندن پنجره ها و منافذ درب ها، کم و تاریک تر نمود. به حدی که تنها قادر به تشخیص و یافتن ظروف آب و غذا باشند. همچنین در صورت امکان باید بستر را گسترش داده یا تعدادی از گله را به مکانی دیگر انتقال داد. چنانچه هریک از راهکارهای فوق موثر واقع نگردد، باید گله را نوک چینی نمود. این عمل بسیار حساس بوده و تبحر خاص خود را می طلبد. به طوری که تنها باید نوک بالا را تا قسمت استخوانی قطع نمود. در صورتی که پس از نوک چینی، خونریزی مشاهده گردد، می توان از نیترات نقره به منظور جلوگیری از آن استفاده نمود. اما در مبحث کنیبالیسم بهترین راهکار جلوگیری از بروز آن می باشد که بدین منظور باید به طور متناوب گله را چک نمود. با توجه به اینکه کنیبالیسم از قسمت پشت شایع است، لذا از ۱۵ روزگی به بعد باید هر چند روز یکبار تعدادی از گله را جدا نموده و وضعیت پرهای پشت آنها را بررسی نمود.

انتخاب تخم برای جوجه کشی

به منظور انتخاب بهترین تخم ها جهت جوجه گیری باید به مشخصاتی از گله تخمگذار توجه داشت که در ذیل بیان می گردد. - روند توسعه نرمال گله و همچنین حصول اطمینان از شرایط بهداشت و سلامت کامل آن. - سازگار با شرایط جفتگیری (جفت نر انتخاب شده) و تولید تخم با درصد بالای نطفه داری- عدم اختلال در فرایند جفتگیری- تغذیه شده با جیره مناسب گله مولد- عدم همخونی گله به طوری که در حد (F1) باشد. - از ذخیره و نگهداری تخم های بیش از حد درشت یا ریز باید خودداری نمود زیرا تخم های بیش از حد درشت درصد هچ پایین را داشته و تخم های ریز نیز جوجه هایی با جثه ضعیف و کوچک را به بار می آورد. - از ذخیره و نگهداری تخم های با پوسته نازک یا ترک خورده باید خودداری نمود. زیرا اینگونه تخم ها رطوبت مورد نیاز جهت رشد جنین را به سختی در خود نگه داشته و از سوی دیگر احتمال وقوع بیماریهای ارگانیسمی در تخم های ترک خورده افزایش می یابد. از قراردادن تخم های با شکل غیر معمول در دستگاه باید خودداری و تنها از تخم های تمییز و سالم برای جوجه کشی استفاده نمود. شستن تخم ها یا تمییز کردن آنها با پارچه مرطوب توصیه نمی گردد زیرا با شستن تخم پوشش محافظ آن از بین رفته و منافذی برای ورود انواع باکتری که عامل بیماریهای ارگانیسمی بوده، ایجاد می گردد.

ذخیره و مراقبت از تخم

در بسیاری از موارد، توجهات تنها معطوف به دوره جوجه کشی بوده و مراقبت خاصی از تخم های ذخیره شده برای قرار گرفتن در دستگاه بعمل نمی آید. در حالی که مدت زمان ذخیره و نگهداری بیشتر از زمان جوجه کشی حائز اهمیت می باشد. زیرا حتی در این زمان نطفه تخم بعنوان یک جنین، زنده و در حال زیست بوده و هرگونه غفلت و عدم رعایت نکات مربوطه موجب هچ ناموفق و یا مشکلاتی اعم از مرگ جنین یا نقص عضو و مشکلات ارگانیسمی می گردد. لذا در مدت زمان نگهداری تخم ها باید نکات زیر را مد نظر قرار داد. - تخم ها را باید حداقل روزی ۳ بار جمع آوری نمود. اما در صورتی که دمای روز به بالای ۸۵F رسیده، باید دفعات جمع آوری را به ۵ مرتبه افزایش داد. تخم ها را به طور کلی ۲ تا ۳ دفعه در صبح و ۱ تا ۲ دفعه در بعد از ظهر جمع آوری نمایید. - تخم های دارای آلودگی اندک همانند لکه خون روی پوسته، ذرات کود چسبیده یا گرد و غبار بستر را می توان با ساب زنی توسط کاغذ سنباده نرم برای زمان جوجه کشی ذخیره و آماده نمود. - تخم ها را باید در شرایط مرطوب و خنک ( دمای ۱۵ – ۱۴) (رطوبت ۷۵ – ۷۳ درصد) نگهداری نمود. - تخم را باید به حالتی در شانه های ذخیره قرار داد که انتهای کوچک تخم رو به پایین باشد. - در صورت ذخیره تخم ها برای مدت زمانی بیشتر از ۶-۵ روز، باید آنها را روزی ۲-۱ بار چرخاند و وضعیت آنها را بررسی نمود. بهترین زمان برای نگهداری تخم ها ۸-۷ روز بوده و حداکثر تلرانس آن ۱۲-۱۱ روز بوده که توصیه نمی گردد. زیرا با گذشت زمانی بیشتر از آن، درصد هچ تخم ها افت می نماید. هنگام انتقال تخم ها از اتاق ذخیره به دستگاه، باید اندکی تامل نمود تا دمای تخم ها که تقریبا ۱۵ درجه می باشد با دمای معمول هوا منطبق گردد. زیرا در غیر این صورت، انتقال ناگهانی تخم ها از محفظه ذخیره به دستگاه باعث افزایش شدید دما شده که موجب کندانس رطویت و وارد آمدن شوک خسارت باری به تخم ها می گردد.

دستگاه جوجه کشی

برای واحد های بزرگ می توان دستگاه ستر و هچر را به صورت مجزا در نظر داشت و در مورد واحد های مبتدی یا دارای ظرفیت محدود می توان از یک دستگاه جوجه کشی دارای شانه های ستر وسبد های هچر استفاده نمود. به طوری که بعد از ۲۱ روز تخم ها از شانه های ستر برداشته شده، به سبد هچر انتقال یافته و در داخل دستگاه قرار می گیرد. اما آنچه در این میان حائز اهمیت است محل استقرار دستگاه در فضای مسقف و بسته بوده که دارای سیستم تهویه مطلوب جهت فراهم آوردن هوای تازه می باشد. در کنار تهویه نامطلوب، چرخش تخم و گندزدایی دستگاه و تخم ها، اغلب مشکلاتی که در زمان هچ روی می دهد ناشی از بی دقتی در کنترل دما و رطوبت دستگاه می باشد. به طوری که دما و رطوبت بیش از حد کم یا زیاد طی فاصله زمانی خاصی در رشد و وضعیت زیستی جنین تاثیر گذاشته و می تواند مشکلاتی نظیر مرگ جنین، ضعف یا خروج سخت جوجه از تخم را به بار آورد. در دستگاههای تمام اتوماتیک که دارای فن جریان هوا می باشد، بهترین دما تا ۲۱ روز۹/۹۸ F با تلرانس ۵/۰ F می باشد. باید در نظر داشت که گرمای بیش از حد دستگاه یا موجب مرگ جنین در اثر تبخیر زود هنگام رطوبت شده یا تولد زودرس جوجه ها پیش از زمان مقرر را باعث می گردد. در مورد رطوبت دستگاه، تا روز ۲۱ باید آنرا روی ۶۰-۵۸% رطوبت نسبی یا ۸۶-۸۴% F قرار داده و در ۳ روز آخر آنرا تا ۶۸% نسبی یا (۹۰F ) افزایش داد. باید توجه داشت که میزان تهویه در روز های آخر جوجه کشی و نیز در زمان هچ افزایش یابد. تنظیم شرایط تهویه بدین دلیل حائز اهمیت است که اکسیژن از روزنه های تخم وارد شده و از سوی دیگر دی اکسید کربن به همین روش از تخم خارج می گردد. لذا با افزایش حجم و رشد جنین باید به میزان تهویه افزود تا اکسیژن بیشتری به جوجه برسد.

پرورش قرقاول

پرورش قرقاول در سالهاي اخير در بسياري از كشورهاي جهان به خاطر استفاده از گوشت، رهاسازي در شكارگاهها و بهره برداري به صورت شكار به يك شاخه مهم از پرورش پرندگان تبديل شده است. با آن كه پرورش اين پرنده در عمل به دليل ريزه كاري هايش مشكلاتي را در بردارد اما در مقياس كوچكتر با توجه به قابليت استفاده از محيط زيست و نادر بودن نوع وحشي آن، يكي از سودآورترين پرندگان نسبت به ديگرا پرندگان همتراز از خود است.

معرفي: جدول شماره يك بعضي از مشخصات بيولوژيكي مشترك گونه قرقاولهاي دنيا را به طور خلاصه نشان مي دهد.

رديف نام علمي  Phasianus-Clochicus

1        وزن نر(اونس)  46-41

2        2  وزن ماده(اونس)  34-31

3        3  طول(سانتيمتر)  36-30

4        4  سرعت پرواز(مايل در ساعت)  48-38

5        5  محل پراكنش  علفزارها و بوته زارها

6        6  نحوه جفتگيري  پلي گامي(يك نر با چند ماده)

7        7  فصل لانه سازي  پيك لانه سازي ارديبهشت تا خرداد

8        دامنه تخمگذاري فروردين تا مرداد

9        8  تعداد تخم درهر بار(عدد) 11

10   9  مشخصات تخم  قهوه اي زيتوني

11   10  طول جوجه كشي(روز)  23

12   11  ميزان زنده ماني(سالانه) 70%

13   12  مرگ ومير(سالانه)  3-2 % 

توضيحات مترجم: يك اونس معادل35/28 گرم

تاريخچه قرقاول در ايران:

پرورش قرقاول در سالهاي اخير در بسياري از كشورهاي جهان به خاطر استفاده از گوشت، رهاسازي در شكارگاهها و بهره برداري به صورت شكار به يك شاخه مهم از پرورش پرندگان تبديل شده است. با آن كه پرورش اين پرنده در عمل به دليل ريزه كاريهايش مشكلاتي را در بردارد اما در مقياس كوچكتر با توجه به قابليت استفاده از محيط زيست و نادر بودن نوع وحشي آن، يكي از سودآورترين پرندگان نسبت به ديگرا پرندگان همطراز از خود است. قرقا ول از جمله پرندگان بومي و نادر در ايران است كه در مراتع و بوته زارها زندگي مي كند . اين پرنده در زبان محلي تورنگ يا تيرنگ ناميده مي شود.قرقاول يكي از زيباترين پرندگان ايران است و به نوعي جز مجموعه تنوع زيستي ايران محسوب مي شود كه با تغذيه از دانه هاي گياهي و حشرات مي تواند در حفظ محصولات كشاورزي مفيد باشد.

قرقاولهاي ايران همه از يك گونه اند ولي با توجه به پراكندگي جغرافيايي و تفاوتهاي ظاهري برخي آنها را به 4 زير گونه تقسيم مي كنند:

·        قرقاولهاي ارسباران و دشت مغان

·        2- قرقاولهاي تالش از آستارا تا چالوس

·        3- قرقاولهاي گلستان از بابل تا گلستان

·        4- قرقاولهاي سرخس و حوالي رودخانه مرزي هريرود

طبق مدارك موجود در سازمان محيط زيست كشور، اين پرنده در دهه چهل شمسي به علت ابتلا به بيماري نيوكاسل مرغي، تخريب محيط زيست و مهاجرت مردم به مناطق ميان دشت و ارتفاعات براي ساخت بناهاي مسكوني و نيز به علت شكار بي رويه و سم پاشي هاي مزارع و باغها در معرض انقراض و نابودي قرار گرفت .اما با تلاشهاي و پيگيري دوستداران طبيعت و محيط زيست قوانين و مقررات شكار و صيد در بيست و نهم خرداد 1346 به تصويب رسيد كه به موجب آن حمايت و حفاظت از قرقاول در دستور كار مسئولان قرار گرفت و مناطقي از جنگلها و مراتع شمال ايران به محلهاي حفاظت شده براي وحوش نادر تبديل شد. در سال 1357 به گواهي اسناد موجود تعداد قرقائلهاي موجود در حصار مركز پرورش قرقاول بابل كنار 5000 قطعه بود.در سال 1359 تاسيسات مركز پرورش قرقاول بابل كنار تبديل به مركز پرورش مرغ لاين و اجداد شد كه امروزه به عنوان يك مركز موفق و بي نظير در خاورميانه اقدام به توليد مرغ اجداد كرد.

اهداف تحقيقات قرقاول در ايران:

عمده اهداف پرورش قرقاول در ايران ايجاد پرورشگاههاي مناسب و مزارع مادر براي توليد تخم هاي نطفه دار، رها سازي تعدادي از اين پرنده در مكانهاي كه نسل اين پرنده در حال انقراص است، حفظ ذخائر ژنتيكي كشور، جذب توريست و شكارچيان به مناطق ديدني و بكر كشور، تهيه قرقاول براي باغ وحشها به منظور بازديد عموم مي باشد.

تفاوت ظاهري جنس نر و ماده:

جنس نر و ماده قرقاول كاملا با هم فرق دارند.آنها معمولا از گونه به گونه ديگراز لحاظ رنگ پر متفوتند. نرهاي بالغ پرو بال رنگين و دمي دراز و سر و گردن آنها سبز تيره و براق است. قرقاولهاي ماده داراي رنگ پرهاي نخودي تيره، بالكه هاي قهوه اي زياد و به رنگ محيط اطرلف مي باشد. قرقائلهاي نر داراي صدايي شبيه به كوركور مي باشند و غالبا به هنگام هيجان و تحريك سرو صداي زيادي در زيستگاه خويش ايجاد مي كنند. نرهاي 87/88 سانتيمتر و ماده ها بين 53 تا 62 سانتيمتر طول دارند. سر اين پرنده به رنگ سبز براق و پوست برهنه دور چشمش قرمز روشن است.

شكل شماره يك- مشخصات و تفاوتهاي ظاهري قرقاولهاي نر و ماده را نشان مي دهد.

نكات كليدي در پرورش قرقاول جوجه كشي:

جوجه قرقاول يك روزه همانند ساير حيوانات تازه متولد شده به مراقبتهاي ويژه وبه خصوص دسترسي به غذاهاي كافي نياز دارد. همچنين سالن محل پرورش جوجه ها بايد دراري فضاي كافي باشد و در ضمن كاملا تميز و ضدعفوني شده باشد. هر جوجه قرقاول نياز به 5/0 فوت مربع فضا دارد. كف سالن بايد با خاك اره پوشيده شده باشد و هرگز نبايد از كاغذ و مواد نامناسب ديگر براي پوشش بستر استفاده كنيم چرا كه جوجه قرقاول در ايستادن روي سطوح صاف، همواره دچار مشكل مي شود. هر مادر مصنوعي براي حداقل 200 الي 250 جوجه در نظر گرفته مي شود. از آنجايي كه معمولا دسترسي به تخم مرغهاي نطفه دار در اواخر بهار و اوايل تابستان امكان پذير است به منابع حرارتي چنداني براي توليد گرما در سالن احتياج نمي باشد. معمولا براي اعمال برنامه هاي نوري در سالن از لامپهاي مادون قرمز استفاده مي شود. اين لامپها بايد حاوي پرتوهاي نور قرمز رنگ باشد چرا كه نور سفيد باعث ايجاد مشكلات دگرخواري و كانيباليسم در سالن پرورش مي شود. دانخوريها معمولا بعد از هفته اول بايد عموما در مكانهاي از سالن تعبيه شوند كه نور مادون قرمز مستقيما بر مواد خوراكي نتابد زيرا باعث تخريب ويتمسنهاي موجود در جيره بخصوص ريبوفلاوين ميشود. دماي مادر مصنوعي در هفته اول بايد 100 درجه فارنهايت باشد و 24 ساعت قبل از ورود جوجه هاي قرقاول به سالن بايد دماي مناسب در داخل سالن تامين گردد.

نظارت و بازرسي مستمر سالن به خصوص در روزهاي اول و دوم ضروري مي باشد و عملكرد لامپهاي مادون قرمز سالن بايد بررسي شود. بعد از هفته اول دماي سالن به تدريج 5 درجه كاهش مي يابد تا اينكه نهايتا در 85 درجه فارنهايت باقي مي ماند. بعد از گذراندن 4 هفته پرورش از منابع حرارتي كمتري در سالن استفاده كرد ولي بهر حال توصيه مي شود كه در هر زمان براي پيشگيري از وقوع مسائلي مانند لرزيدن قرقاولها و ديگر مسائل پيش بيني شده، آماده راه اندازي سيستمهاي حرارتي موجود در سالن بود. در دوره تخمگذاري قرقاولها دماي سالن در حدود 70 الي 80 درجه فارنهايت توصيه مي شود.

تغذيه:دسترسي به غذا براي جوجه هاي قرقاول از ضروريات انكارناپذير پرورش مي باشد. جيره هاي غذايي پرندگان زينتي و يا بوقلمون توسط چندين شركت تجاري آمريكايي توليد مي شود كه قابل اطمينان و توصيه مي باشد. جيره آغازين بايد حاوي 28 الي 30 درصد پروتئين باشد كه براي برآورد احتياجات اين پرنده براي رشد سريع و پردرآوري ضروري مي باشد. جيره هاي كه به شكل كرامبل و خميري ارائه مي شوند نتايج رضايت بخشي را موجب گرديده اند. اما بايد توجه داشت كه جوجه هاي قرقاول قادر به مصرف خوراك پلت شده تا سن سه هفتگي نيستند.جيرههاي غذايي قرقاول بايد حتما حاوي كوكسيدواستات باشد تا از ابتلا به كوكسيدوز جلوگيري شود. 

جدول شماره 2 تركيبات پروتئين جيره غذايي قرقاول را در كل دوره پرورش نشان مي دهد.

رديف  هفته پرورش  مقدار درصد پروتئين  توضيحات

1                                       4-1  30-28  استارتر

2                                       2  8-4 24   اگر جيره 24 درصد نتوانيم تهيه كنيم تا 7 هفتگي مي توان از جيره استارتر استفاده كرد

3                                       3 8-12 21  دو هفته قبل از رها سازي قرقاولها به ازاي هر 100 پرنده 2 پوند دانه ذرت كامل به عنوان مكمل در سالن پخش مي شود

جدول شماره 3 مقدار غذاي مصرفي هر قرقاول را درطي دوره هاي مختلف پرورش نشان مي دهد.

 مقدار غذاي مصرفي به ازاي هر پرنده(پوند) دوره پرورش رديف

0/25  5-0 1

1                 8-6 2

2                 1  8 هفته به بعد 3

بر طبق جداول NRC 1994 ساير احتياجات غذايي قرقاول به صورت ذيل محاسبه شده است.

جفتگيري 17-9  8-4 0-4  

2800 2700 2800 2800 مقدار انرژي

14   18 24 28 پروتيين

15   0/68 0/8 1/40 1/5 ليزين

16     0/30  0/30  0/47 0/50 متيونين

17   2/5 0/53 0/85 1 كلسيم 

احتياجات آب:

آب از نيازمنديهاي اصلي قرقاولهاي جوان محسوب مي شود.خنكي و تميزي آب بايد همواره رعايت شود. ابتدا مي توان از سنگهاي رنگين و سنگ مرمر در ظروف آب قرقاولها استفاده كرد تا از خيس شدن آنها در نتيجه ورود به داخل آبخوري جلوگيري كند. محل قرار گرفتن آبخوريها بايد دور از خارج از محل نصب مادر مصنوعي باشد. يك قرقاول در حال رشد به 2 الي 5 گالن آب نياز دارد و 200 قرقاول در حال رشد بعد از دو هفته اول روزانه به 5 گالن آب نياز دارند.

كانيباليسم و پركني:

قرقاولهاي پرورشي تمايل به كانيباليسم و پركني يكديگر را در دوره رشد دارند. اين مسئله معمولا هنگام كمبودهاي تغذيه اي و نبود آب و غذاي كافي و دماي مناسب سالن اتفاق مي افتد. ازدحام بيش از حد جوجه ها معمولا در مواقع استفاده از نور سفيد در سالن مشاهده مي شود. وقتي كانيباليسم شروع مي شود كنترل آن غير ممكن است و معمولا تمام تلاشيهاي مربوط را بايد بر روي جنبه هاي پيشگيري قضيه بايد معطوف كرد.

4راهكار مديريتي براي اطمينان از پيشگيري وقوع كانيباليسم و پركني توصيه مي شود كه عبارتند از:

تهويه:

دماي سالن پرورش بايد حالامكان در حدود 70 درجه فارنهايت باشد.جريان هواي ورودي و خروجي بايد تمام ذرات معلق جامد را از سالن خارج كند ويك شرايط مناسب محيطي در داخل سالن پرورش حاكم باشد.

 2- كنترل نور:

معمولا استفاده از برنامه نوري مناسب شروع تخمگذاري را تحريك مي كند. معمولا در طول هفته 75 وات نور بايد فضاي در حدود 150 فوت مربع را پوشش دهد. جدول زير بعضي از راهكارهاي مديريتي كنترل نور در داخل سالن را نشان مي دهد.

 رديف روزهاي تخمگذاري توصيه مديريتي

1 5 خاموش كردن لامپها

3                 7 كاهش روشنايي سالن

4                 3 16-15 تعيير نور به رنگ آبي

5                 4 35-21 برنامه نوري روزانه مداوم

3- وضعيت پرهاي بدن:

وقتي جوجه ها به سن 21 روزگي رسيدند. معمولا روزانه يكبار با اسپري آبپاشي مي شوند. در اين مورد سعي ميشود كه خود پرهاي قرقائلها خيس گردد و تا حدامكان از خيس شدن بستر اجتناب بايد نمود. اين روش باعث تحريك توسعه پرها و پردرآوري مي شود. اين راهكارمناسب در بارندگيهاي احتمالي كه هنگام رها سازي پرنده در طبيعت اتفاق مي افتد. حداقل استرس را به پرنده وارد خواهد نمود و باعث خواهد شد كه پرنده سريعا خود را با محيط اطراف سازش دهد. به جاي اسپري آب مي توان در هنگام بارش ملايم باران قرقاولها را به حياط مجاور سالن پرورش هدايت نمود.

4- فضاي مناسب و پوشش بستر سالن:

تامين فضاي مناسب و كافي در رشد جوجه هاي قرقاول تاثيرگذار مي باشد. در اكثرا موارد پوشش بستر بهتر است از خاك اره باشد. در هر حال پوشش بستر نبايد از مواد غير استاندار باشد.

جدول ذيل اندازه محوطه باز مجاور سالن پرورش را بر حسب سن قرقاولهاي پرورشي نشان مي دهد.

رديف  هفته پرورش  فضاي مناسب( فوت مربع به ازاي هر پرنده)

1 6-3  5

2  8-6 10

3  بيش از 8 40

اصول بهداشتي سالنهاي پرورش قرقاول:

سركشي مداوم و پيوسته گل پرورشي، رمز موفقيت يك دوره پرورشي و تضمين كننده سلامتي گله است. به عنوان مثال اگر مشاهده شود كه پرندگان در يك جا بيش از حد اذحام نموده اند و يا به حالت غير طبيعي ايستاده اند و يا مشاهده مرگ و مير و تلفات غير طبيعي در سالن، مواردي است كه ما را در تشخيص به موقع و سبب شناسي وقايع كمك مي كند. بايد همواره به خاطر داشت كه پيشگيري بيماري بيش از درمان بايد مورد توجه قرار گيرد. از اصول بهداشتي لازم در سالنهاي پرورش قرقاول تميزي و ضدعفوني سالن و تجهيزات و عاري بودن اقلام غذايي از كپك و قارچهاي آلوده كننده مي باشد. قرقاولها اكثرا به بيماريهايي كه مرغ دچار مي شود با همان علائم به آن امراض مبتلا مي شوند. از بيشترين بيماريهاي رايج بين قرقاولها مي توان به كوكسيديوز، آلودگهاي انگلي، مسموميتهاي قارچي و بوتوليسم اشاره نمود. كه در صورت مشاهده يكي از نشانه هاي آلودگي به اين بيماريها بايد سريعا دامپزشكان و متخصصان مربوط را به كمك طلبيد.

 كوكسيديوز: كوكسيديوز از متداولترين بيماريهاي قرقاولهاي پرورشي مي باشد. كه همواره براي جلوگيري از وقوع كوكسيديوز از كوكسيديو استات در جيره غذايي قرقاولها استفاده مي شود.

بوتوليسم: بوتوليسم نوعي مسموميت است كه بر اثر خوردن سم ناشي از باكتري كلستريديوم بوتولينيوم ايجاد مي شود. در بين پرندگان اين بيماري بيشتر در ماكيان و قرقاولهاي پرورشي و اردكهاي وحشي ديده مي شود. نشانه هاي بيماري ظرف چند ساعت بروز مي كند. نشانه هاي بيماري در مرغ شامل خواب آلودگي، ضعف و عدم كنترل پيشرونده پاها و بالها و گردن مي باشد. فلجي موقت از ديگر علائم اين بيماري مي باشد.

سينگاموس تراكيا: GapWorm ، كرم نماتودهاي قرمز رنگي هستند كه در ناي و گاهي در برونشها بزرگ زندگي مي كنند و معمولا در قرقاولها ديده مي شوند. نشانه هاي بيماري شمال تنفس با دهان باز، تنگي نفس و لرزش سر مي باشد. قرقاولهايي كه به بيماري دچار مي شوند تنفس با دهان باز، نفس و لرزش سر دارند و پرندگاني كه بشدت مبتلا مي شوند سرانجام خفه مي شوند.

Reference:

1-Fish, Wildlife and Marine Resources Bureau of Wildlife.2003. Pheasant Rearing Guide. Department of Envirorment Conservation. New York State University. Personal Communication.

2-Gates, J.M. and J.B. Hale. 1974. Seasonal movement, winter habitat use, and population distribution of an east central Wisconsin pheasant population. Tech. Bull. 76. Wisconsin Department of Natural Resources.

3- Minnesota Department of Natural Resources. 1985. The Pheasant in Minnesota.

4-Minnesota Departmant of Natural Resources. 2001. Winterizing Minnesota's Landscape for Wildlife

5- Trautman, C.G. 1982. History, Ecology and Management of the Ring-necked Pheasant in South Dakota.Wildlife research Bulletin No. 7 South Dakota Department of Game, Fish and Parks.